• Home
• Vorige pagina

Evacuatietest Groene Hart tunnel

Vrienden,

een kort verslag van een leuke dag “Evacuatietest Groene Hart tunnel”, zaterdag 1 september 2007.
Een paar dagen na de uitvraag voor vrijwilligers en de inschrijving kwam er al een mail met daar bijgevoegd het dagprogramma.
Gepland vertrek vanuit Utrecht 9.34 uur.
Als je van op tijd zijn houdt ben je er dus al een half uurtje eerder. Niet slim; zo’n 10 minuten voor het geplande vertrek ging het gerucht dat het materieel nog op de Watergraafsmeer stond omdat de remproef niet lukte. De storingsmonteur was in z’n auto onderweg van Amsterdam CS naar de Watergraafsmeer…

Met ruim anderhalf uur vertraging werd toch nog de rit begonnen. Allemaal spoorkezen; geen onvertogen woord.
De anderhalf uur wachten leek meer op een reunie van allerlei vrienden, oud- en ex-collega’s en andere bekenden.








Mooie lok. Ook de fotografen waren ruim vertegenwoordigd. Er zaten in totaal zo'n 470 personen in de trein, kregen we te horen.
Tot eenieders verbazing ging de rit naar de tunnel via Amsterdam (Bijlmer) en Schiphol naar Hoofddorp. Met 40 km/h richting de tunnel; dit vanwege het ontbreken van de goeie beveiliging op het materieel.

In de tunnel het moment waarop iedereen had zitten wachten; het omroepbericht dat er achterin de trein rook was en dat de trein moest worden ontruimd. Vanwege m’n fotostop in Utrecht zat ik helemaal voorin wat betekende dat ik als 1 van de eersten de trein uit mocht.
Door een deur naar de andere tunnelbuis; daar kijken op het bord welke richting we uit moesten.
















Daar ging het mis; als echte kuddedieren iedereen achter mekaar aan, voorbij aan een deur met daarboven een bord (zie hieronder) dat niet iedereen wist te herkennen.

100 Meter erna werden we tegengehouden door aanwezig personeel (netjes in geel vest, helm en oorkappen op).

“Terug”.
“Hoezo en waar naartoe?”
“Tja, dat mag ik u niet zeggen”.
Maar terug ging niet echt meer; er stonden al zeker 50 man achter ons, allemaal op een klein smal looppad. Dus er was geen beweging in te krijgen.

Ik de stoute schoenen aan het “het ballast” ingestapt. Ook helemaal fout. Wat je vanwege de schaduw niet ziet is dat de rails op een verhoging ligt en de scheiding tussen hoog en laag precies wordt overschaduwd (letterlijk) door de lampen aan de tunnelwand. Betekent een flinke zwieper, maar m’n veiligheidsschoenen voorkwamen erger. Maar voor diegene die het later ook deden; die hadden minder geluk. Ik dus terug naar de deur met het voor mij niet erg duidelijke pictogram.

Open geduwd (niet makkelijk met zoveel wind). Word ik meteen teruggestuurd door een iemand met eveneens een geel vest, helm en oorkappen. Als het bekende makke schaap ik terug. Maar in de buis aangekomen stond iedereen stil; geen enkele beweging meer te zien. Ik maar weer de nooddeur open gemaakt. Kwam ik weer dezelfde strenge meneer tegen. Toen ben ik maar boos geworden.
Gelukkig kreeg ik daarna steun van nog een andere man in geel vest, oorkappen en helm. Ik mocht er door.

Dat viel dus behoorlijk tegen; naar mijn idee was het niveau minus zeven (-7) en je moet naar nul. En met mijn conditie valt dat niet mee.
En dan sta je buiten. Daarna komen er steeds meer mensen boven water.
En waar staan we dan? M'n GPS gepakt en na een minuutje; aan de lijn tussen Leiden en Alphen, in het zicht van de Heineken brouwerij.
Lekker in het zonnetje, windje erbij; een half uurtje gezellig keuvelen. Want je begrijpt; je komt nog veel meer bekenden tegen.


Na een half uur weer terug naar beneden...









... en iedereen de trein in.
















Dan worden de lunchzakjes uitgedeeld en gaat het weer met een gezapig tempo verder. Ergens kom je weer boven de grond; m'n GPS biedt uitkomst.
Rechts ligt Benthuizen. Even later kom je een buitenwijk tegen van een stad; hé, Zoetermeer (Oosterheem). Vlakbij huis.
Vervolgens rij je door gebieden met erg veel kassen en waar je normaal gesproken nooit komt.
Je duikt onderweg nog 's een keer een tunnel in, even later weer een verdiept liggende bak, waar je het uitzicht naar buiten mist.
Een paar minuten later; da's snel, dit is Rotterdam.

In Rotterdam werd kop gemaakt en konden diegene, die dat wilde, hier ook de trein verlaten.
Voor mij prima; met de trein naar Den Haag en dan Voorburg, waar m’n fiets stond.
Van Jan Stuifmeel persoonlijk nog een bedank-pakketje mogen ontvangen, met oa een DVD (leuk initiatief).













Ergo; een onwijs leuke dag.
Mijn leermoment? Geen kuddedier zijn.
Leermoment organisatie? Tja, zal het mijn beroepsblindheid zijn (als veiligheidskundige) dat ik het pictogram van een nooduitgang (foto boven) niet goed interpreteer? Ik weet ’t niet. Naar mijn mening is het pictogram op de foto niet het juiste pictogram. Ik mis de pijl naar beneden. Maar mogelijk vergis ik me.




of




Misschien is een toevoeging van tekst, in 4 talen, een oplossing. Maar goed; over dit soort oefeningen zijn boeken vol geschreven.

Of heb ik, en meerderen met mij, gewoon niet goed geluisterd naar het omroepbericht met wat nu precies de bedoeling was?
Ik weet ook niet of, als er echt rook in de tunnel stond, ik gewacht zou hebben om als makke schapen door de trein naar het voorste rijtuig te lopen. Mogelijk dat ik zelf wel ergens een deur open gemaakt zou hebben.
OK; anderen zullen mogelijk gewoon blijven zitten en überhaupt niet gaan ontruimen. Scenario's genoeg.

Wat ik trouwens niet heb vernomen is hoe zeker gesteld wordt dat er in de andere tunnelbuis geen trein meer komt. Ik ga ervan uit dat de ontruiming pas gestart mag worden als de verkeersleiding aan de conducteur/treinmanager heeft laten weten dat er geen andere treinen meer in aantocht zijn.

Laat onverlet dat het voorzieningeniveau in de tunnel vwb veiligheid erg hoog is.
Genoeg verlichting, brede looppaden, duidelijk aangegeven tussendeuren met knipperende lampen, deuren die goed te openen zijn, overpaden die "voldoen" (daar kunnen andere bedrijven nog wat van leren...).

Volgende keer weer mee, als vrijwilliger?
TUURLIJK!!
Bel of mail.

Arie